Ik regel het wel. Ik draag het wel. Want anders ben ik zwak. Toch?

Maar wauw… wat zat ik er ver vandaan.

Door mijn omgeving, mijn opvoeding en de wereld waar we in leven, leerde ik dat het goed was om hard te werken, doelen te stellen en te leiden. Om ergens naartoe te werken, in een rechte lijn. Kwaliteiten die we vaak verbinden aan onze masculiene kracht.

En begrijp me niet verkeerd, dit zijn mooie kwaliteiten, maar ik was er in doorgeslagen.
Het was mijn manier van overleven in plaats van dat ik in mijn kracht stond.

Want diep van binnen was er altijd iets anders. Een zacht maar krachtig intuïtief weten. Een gevoeligheid voor sfeer, energie, dat wat niet uitgesproken wordt.

Pas toen ik de tijd nam om te vertragen en het gesprek hierover aan te gaan, kwam er ruimte en begon alles te verschuiven. Ik begon mezelf toe te staan om te verzachten, om me kwetsbaar te tonen en de controle los te laten. Alsof opeens alle puzzelstukjes vanzelf op hun plek vielen. Door me te verbinden met mijn feminiene kracht, in creatie, expressie en gevoel.

Deze ontwikkeling is het mooiste cadeau wat ik mezelf heb kunnen geven. Ik werk nu 3 dagen per week, heb ruimte voor creativiteit en expressie en ik woon samen met de liefde van mijn leven in Zuid-Afrika. Dit was alleen maar mogelijk, door mij met mijn feminiene kracht te verbinden.

Ook toe aan meer verbinden met jezelf? We verwelkomen je graag op ons retreat.

Jarenlang stond mijn automatische piloot afgesteld op de ‘doe-modus’. Altijd aan, altijd in de actie. Ik verwarde dit altijd maar 'aan' staan met ‘in mijn kracht staan’. Ik dacht dat ik op mijn sterkst was als ik maar doorging en de boel onder controle hield.

Maar de waarheid was dat ik een snelheid van leven had ontwikkeld om mijn angsten voor te blijven. De angst om ontmaskerd te worden; de angst dat ik niet goed genoeg zou zijn.

Misschien herken je het wel: die geldingsdrang die maakt dat je jezelf constant bewijst om te voldoen aan de verwachtingen van de buitenwereld. Maar eigenlijk zijn het de verwachtingen van jezelf, omdat je de lat voor jezelf onhaalbaar hoog legt.

Het heeft een tijd geduurd, maar door ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven ben ik op een gegeven moment letterlijk gedwongen tot stilstand te komen. Pas toen ik mijn levensloop echt durfde aan te kijken — en het verhaal dat ik mezelf vertelde leerde doorzien — ontdekte ik wat ik mocht loslaten: de overtuiging niet goed genoeg te zijn en de overlevingsstand van altijd maar doorgaan.

Dat gaf ruimte voor echte verbinding en intimiteit met mezelf en hielp me thuis te komen in mijn vrouw-zijn.

Feminien leiderschap is voor mij de weg van moeten naar willen, en uiteindelijk naar voelen. Het in contact komen met zachtheid, intuïtie en mijn eigen stroom. Hierdoor heb ik rust gevonden, leef ik in een ritme dat bij mij past en doe ik de dingen waar ik gelukkig van word.

Thuiskomen in je vrouw-zijn is geen prestatie; het is een overgave aan wie je in essentie altijd al was.

In november zakken we samen af naar de rode aarde van Zuid-Afrika. Niet om een nieuwe strategie of methode te leren, maar om te landen in je zachte kracht. Want vanuit rust is je leiderschap vele malen krachtiger dan vanuit die oude overlevingsstand.

De rode aarde wacht. Ben jij klaar voor deze reis naar binnen?

-Susanne Kruys